حرف دل من و تو

سوال ها تمام نمی شود

شب ها طولانی می شود

آن فکرها آن غمها

تو نمی فهمی ای بخشی از جوانی من

تو معنای جوانی من

ما چه ها که باهم نکردیم

مثل یک کتاب قطور رمان

رمانی که تو رفتی

چاره ای برایم نماند

نمی توانم راحت باشم

روحم نابود می شود

جانم آزار می بیند

تو نمی دانی دیگر چه ها می کشم

بی تو زندگی کردن برایم سخت است

هر آن در یادم هستی

تا ابد در دلم هستی

بی تو نمی توانم که باشم

بی تو زندگی عذاب است

اکنون من نمی توانم زندگی کنم

می دانی کدام حال تو را دوست دارم

آن زمان را که تو مست می شوی

و مرابه آغوش می کشی و می پرسی چقدر دوستم داری؟

وقتی تو رفتی

ارزش دنیا هم رفت 

 زمان تمام شد

تمام خیالاتم مردند

سوالها در دلم ماند

آن فکرها و غمها

  می ذارم  دوستای عزیزم از این به بعد اگه دلتون برام

 تنگ شد یا خواستین یه یادی از ما بکنین به وبلاگ

 هر چی دلم بخواد برین این عنوان وبلاگ اصلی منه

 می خوام این وبلاگ رو بذارم کنار راستشو بخواین

 پرستو خانم دیگه نمی خوان با من همکاری کنن منم

 دیدم وقت ندارم دوتا وبلاگ رو باهم اپ کنم گفتم این

 یکی رو بذارمش کنار

دوستای عزیز من همهتون رو به این وبلاگ دعوت میکنم

http://arefandvida.blogfa.com  منتظرتون شما هستم حتما بیایین

 منتظر نظرات توپتون هستم

مارو با نظراتتون خوشحال کنین

تقصیر من نیست

تقصیر تو نیست

تقصیر زمانه است که ما محکوم شدیم

جرم ما دوست داشتن است

جرم ما این بود که عاشق بودیم

تو خود را به خاطر بی لیاقتی من فدا کردی

و من هیچ نفهمیدم و تنها عذر خواستم

تو بد شدی.تو مردی برای من

و من به خاطر زمانه تو را کشتم

زمانه مقصر بود

تقصیر من یا تو نیست

زمانه محکوم است

جرم زمانه است که پاکی ما را نمی بیند 

و ما را محکوم می کند که دور از هم باشیم 

و تو به خاطر زمانه دروغ می گویی

من لایق تو نیستم ولی تو خود را به خاطر من فدا کردی

و من شرمنده،شرمنده چشمان تو شدم

شرمنده نگاهت شدم

که چه زیبا سوختی و من هرگز نفهمیدم

حتی شعله هایش را حتی گرمایش را هم احساس نکردم

هرگز حتی دود این آتش را ندیدم

هرگز حتی خاکسترش را هم جایی ندیدم

تو عاشقانه سوختی

و من ندیدم

نخواستی  به جرم عشق عتراف کنی

و محکوم شدی و سوختی

و من درماندم و دنیایی حسرت

حال من محکوم هستم

باید من محاکمه شوم

باید زین گل برگ  که تنها یادگاری مانده  از وجود توست

تو را خلق کنم

بگذار تو را بسازم و خود را فدا کنم

و تو را زنده کنم

می خواهم به تو برسم

من از تو دل نمي برم  اگرچه از تو دلخورم

اگر چه گفته اي تو را به خاطرات بسپارم

هنوز هم خيال كن كنار تو نشسته ام

مني كه در جواني ام به خاطرت شكسته ام

تو در سراي آينه شبانه خنده مي كني

من شكست داده را خودت برنده مي كني

نيامدي و سالها نظر به جاده دوختم

بيا و ببين كه بي تو من چه عاشقانه سوختم

رفيق روزهاي خوب رفيق خوب روزها

هميشه ماندگار من هميشه در هنوزها

صدا بزن مرا شبي به غربتي كه ساختي

به لحظه اي كه عشق را بدون من شناختي

رفيق روزهاي خوب رفيق خوب روزها

هميشه ماندگار من هميشه در هنوزها

صدا بزن مرا شبي به غربتي كه ساختي

 خواستم با من هم صدا شوي

 فرياد بزني عاشقانه هم نوا شوي

خواستم سكوتم را بري و به آواز دعوتم كني

زين سكوت مرگبار رهايم كني

افسوس تو همزاد سكوت بودي

با من هم صدا نشدي

و من در سكوت درمانده شدم

شب ها بي صدا من گريستم

بي صدا براي تو من گريستم

و تو هيچ نفهميدي  هرگز نفهميدي

چه بي صدا و عاشقانه مردم

و تو با من هم نوا نشدي

چنگي بودم خوش نوا

ولي تو مرا ننواختي

سيم هايم را نلرزاندي

و من مردم  جان باختم

به سكوتي جان باخته ام كه ابدي بود

مرا كشتي چه بي صدا افسوس

و تو اي سكوت كه قاتل من بودي

چه بي رحمانه مرا كشتي

كاش مي نواختي و مرا به آهنگ مي آوردي

كاش مي نواختي

مي نواختي و من زنده مي شدم

من مردم چه بي صدا

و تو هرگز نفهميدي

واسه پر كشيدن من خواستي آسمون نباشي

حالا پرپر مي زنم تا آسوده باشي

ديگه نه غروب پاييز رو تن لخت خيابون

من به ياد تو نشستم زير قطره هاي بارون

واسه من فرقي نداره وقتي آخرش همينه

وقتي دلتنگ اين خاك توي لحظه هام ميشينه

تو مي ري شايد كه فردا رنگ بهترين خياله

ابر دلگير گذشته آخرش يه روز بباره

ولي مي مونم اينجا با دلي كه ديگه تنگه

مي دونم هر جا كه باشم آسمون همين يه رنگه

 واسه پر كشيدن من خواستي آسمون نباشي

حالا پرپر مي زنم تا آسوده باشي

ديگه نه غروب پاييز رو تن لخت خيابون

من به ياد تو نشستم زير قطره هاي بارون

واسه من فرقي نداره وقتي آخرش همينه

وقتي دلتنگ اين خاك توي لحظه هام ميشينه

تو مي ري شايد كه فردا رنگ بهترين خياله

ابر دلگير گذشته آخرش يه روز بباره

ولي مي مونم اينجا با دلي كه ديگه تنگه

مي دونم هر جا كه باشم آسمون همين یه رنگه

صدایت کردند و رفتی

 بی صدا آرام و زیبا رفتی

من ماندم دنیای غم

تو چه ساده رفتی

ساده ولی زیبا رفتی

 دنیا کوچکم را  بردی

خداحافظ بابا

زخمي تر از هميشه از درده دل سپردن

 سرخورده بودم از عشق در انتظار مردن

با قامتي شكسته از كوله بار غربت

در جستوي مرهم راهي شدم زيارت

رفتم براي گريه رفتم براي فرياد

مرهم مراد من بود كعبه تو رو به من داد

 اي از خدا رسيده اي كه تمام عشقي

در جسم خالي من روح كلام عشقي

اي كه همه شفايي در عين بي ريايي

پيش تو مثل خاكم تو مثل كهربايي

هر ذره از دلم رو با حوصله زدي بند

اين چي ميگه شكسته از تو گرفته پيوند

اي تكيه گاه گريه اي هم صداي فرياد

اي حس تازه ي من كعبه تو رو به من داد

من ذورقي شكسته ام اما هنوز طلايي

طوفان حريف من نيست وقتي تو ناخدايي

بالاتر از شفايي از هرچه بد رهايي

ای شکل تازه عشق تو هدیه خدایی

با تو نفس کشیدن یعنی غزل شنیدن

رفتن به اوج قصه بی بال و پر پریدن

تو آشنا و من دیده ام غریب با خود  

سالهاست می پرورانی مرا

سالهاست منتظر لبخندم هستی

و من سالهاست که تو را نشناخته ام

من سالهاست که در وصف تو در مانده ام

عاجز سوی خدای خود پناه آورده ام

خدایا تو وصف کن که ناتوانم

تو بگو که من بی زبانم

ز وصف این مخلوق تو من در حیرت و عجزم

چگونه وصفش کنم شبها را که من خواب واو بیدار

من خواب او در فکر دنیای من

در فکر فردا و فرداهای من

من غافل ز دنیای خویش او عالم به دنیای من

من پی بزهکاری او هر شب پی پاکی من می گردد

گشتم میان واژه ها شاید یابم واژه ای لایقت

واژه ای نبود لایقت ای مادر

گشتم میان شعرها مقام تو ز شعرها والا

گشتم میان باغها

خداوند بنا کرده بهشت زیرپای شما

بهشت زیر پای تو بود و من  زیر رو کردم جهان

وای بر دل غافل بهشت نزد ما بود 

ما چشم بستیم و محبت ز بیگانه خواستیم

من چه گویم ز وصف مادر 

 پندار ز پروانه خواهی وصف سیمرغ را

همین دان و بس که زیر پای او جنت خداست

جهنم  بالاتر ز سر ماست