کجای این جنگل شب پنهون می شی خورشیدکم

پشت کدوم سد سکوت پر می کشی چکاوکم

چرا به من شک می کنی من که منم برای تو

لبریزم از عشق تو سر شارم از هوای تو

دست کدوم غزل بدم نبض دل عاشقمو

پشت کدوم ترانه باز پنهون کنم هق هقمو

گریه نمی کنم بمون آه نمی کشم بشین

حرف نمی زنم بمون بغض نمی کنم ببین

سفر نکن خورشیدکم ترک نکن منو نرو

نبودنت مرگ منه الهی ای سفر نشو

نزار که عشق منو تو اینجا به اخر برسه

بری تو با مرگ منم رفتن تو سر برسه 

نوازشم کن و ببین عشق می ریزه از صدام

صدام کن ببین که هست اون که می گن ترانه هام

اگرچه من به چشم تو کمم قدیمم گمم

آتشفشان عشقمو دریای پر تلاطمم.

گریه نمی کنم بمون آه نمی کشم بشین

حرف نمی زنم بمون بغض نمی کنم ببین

 

من برای تو .تو برای من

من برای تو یک هوسم

تو برای من یک حس زیبایی

من برای تو یک لحظه نمی ارزم

تو برای من قرنها ارزش داری

من برای دیدارت قرنهاست که منتظر هستم

برای شنیدن صدایت به سکوت پناه می برم

ای رویای زیبای من.ای ماه شبهای تار من

ای نورت شب را چو روز کرده

ای مرا به عشق عادت داده

ای طعم زندگی را بر من چشانده

ای مرا به حیات مشتاق کرده

من به امید دیدار تو زنده ام

من در حسرتت تا ابد می سوزم

به امید اینکه لحظه زیارتت کنم

 

 

دلم گرفته

دلم گرفته آسمون نمی تونم گریه کنم

                              شکنجه می شم از خودم نمی تونم شکوه کنم

انگاری کوه قصه ها رو سینه ی من اومده

                                 آخ داره باورم میشه خنده به ما نیومده

دلم گرفته اسمون از خودتم خسته ترم

                              تو روزگار بی کسی یه عمر که دربه درم

حتی صدای نفسم می گه که توی قفسم

                               من واسه آتیش زدن یه کوله بار شب بسم

دلم گرفته آسمون یکم منو حوصله کن

                           منو که از این روزگار یه خورده کمتر گله کن

منو به بازی می گیرن عقربه های ساعتم

                             هرکی تقدیم می کنه لحظه به لحظه لعنتم 

آهای زمین یه لحظه تو نفس نزن 

                               نچرخ تا آروم بگیره یه آدم شکسته تر